Era a nai de Severina, Balbina e Joaquina e a muller de Manuel Domínguez. Tamén colaborou no auxilio dos homes fuxidos na zona de A Mezquita, entre eles o alcumado "El Objetivo", Antonio López Núñez.
Honorinda naceu en A Mezquita en 1891, tiña 58 anos cando a detiveron o tres de decembro de 1949. Estaba casada con Manuel Domínguez e vivían no pobo de Vila Vella.
Entrou na prisión de Ourense o 3 de decembro de 1949 e o 29 de marzo de 1950 foi sometida a un Consello de Guerra onde se confirmou a condena. Mais consegue o indulto polo que foi posta en liberdade o 29 de maio de 1950 coa obriga de indicar cal sería o seu paradeiro e indicou que residiría no pobo de Vila Vella, en A Mezquita, o que indicaba que seguiría estando vixiada como as súas fillas pois, ademais, o seu home seguíu no cárcere xa que foi condenado a tres anos.
De novo as mulleres actúan como escudos de xentes que combatían o fascismo arriscando a súa liberdade e a súa propia vida. Milleiros de mulleres das que non se adoita falar pero que teñen nome propio. Mulleres que despois vivirían baixo a sospeita, o que viña a ser unha vida de resistencia silenciosa e risco diario, hipotecada polo temor.
(Elaboración propia a partir do expediente. A.H.P. Ou. Expediente persoal da reclusa Honorinda Basalo Pidal, 1.3.2.9.2.2.1.1. Libro 23971/035).
