Etiquetas

18 septiembre 2010

MARISA MARIMÓN


Chegou a Ourense, dende Barcelona, en 1963 e en 1994 dedicouse á súa paixón que foi a de abrir unha Galería de Arte en Ourense. Dita galería é un referente para os artistas e pódese considerar impulsora dos novos artistas. Ten participado na gran feira de arte de Madrid, ARCO, con propostas interesantes, entre elas as de Ignacio Basallo. Unha das súas fillas, Nuria Pereira, incorporouse á empresa da nai en 1998. Ambas as dúas parecen facer un bo tanden.

CECILIA PEREIRA MARIMÓN


É unha das fillas de Marisa Marimón e, como non podía ser doutro xeito, continúa os pasos da súa nai polo mundo da arte. Na actualidade é a Directora do Pavillón de España na Expo de Shanghai (2010) e con anterioridade ocupou postos relevantes no mundo da cultura.

16 septiembre 2010

MARÍA VICTORIA CARBALLO-CALERO


Naceu no Ferrol en 1942, anque é ourensá de adopción. Historiadora e catedrática de Historia do Arte na Universidade de Vigo é licenciada en Filosofía y Letras e doutorada en Arte. Foi decana da Facultade de Humanidades de Vigo e directora da Escola de Artes Aplicadas e Oficios Artísticos Ramón Falcón de Lugo. Actualmente exerce a docencia no Campus de Ourense, É membro da Real Academia de Belas Artes de A Coruña, da de San Fernando (Madrid) e da de Santa Isabel de Hungría (Sevilla). Publicou numerosos libros e artigos en revistas especializadas.

MARÍA GÓMEZ DEL VALLE

Coñecida coma María de Beiro. Naceu en Beiro no ano 1887. Casada de moi xoven, o matrimonio emigrou a Cuba, onde o marido acadou éxito coma empresario do ramo da alimentación. Nai de oito fillos, Manuel, poeta e xornalista fusilado en Ourense o 11 de Agosto do 1936 acusado de rebelión e tráfico de armas, Ernesto, mestre e tamén xornalista represaliado, Mercedes, que casou no 1939 con Celso Madriñán Neira, Maruja, de ideoloxía falanxista, Esther, Blanca, tamén casada no 1939 co pintor Manuel Prego de Oliver, Ricardo, asasinado en Valencia por un membro da Falanxe a piques de rematar a guerra, e Luis, falecido en accidente anos antes. De volta a España a familia aparece empadroada na segunda planta do antigo nº 15, hoxe 11, da rúa da Paz; anos máis tarde, xa na guerra, na rúa da Amargura, no campo das Mercés e fronte o antigo Hospital, dende onde ouvían as detonacións dos fusilamentos no campo de Aragón. Afillada ó Partido Comunista, e polo feito de selo, foi detida o día 21 de Xullo de 1936 nas rúas de Ourense, día no que tamén deteñen ós seus fillos Manuel e Ricardo. María del Valle Lozano, de 49 años, foi internada no cárcere de Celanova durante 16 meses, dándolle o “paseo” de Bande a Xinzo da Limia, destorzo cerebral por fusilamento, di o Rexistro, o 29 de Outubro de 1937 en Lomba de Lamas, e a familia tres días na procura do seu corpo que apareceu enterrado en O Mosteiro, dous lugares preto de Xinzo da Limia. Foi asasinada xunto a unha moza de 19 años, Salud Torres. Anque segundo Sánchez Mazas, recollendo a testemuña dunha veciña de Celanova que o vira cos seus propios ollos, botáronlle gasolina e queimárona viva, alí mesmo, na praza fronte do convento, versión moi dubidosa.

JOSEFA TABOADA ALLÚ

Naceu en Ourense e era filla dun xastre. Realiza os estudos de bacharelato no Instituto Provincial e con dezaoito anos aparece inscrita en Farmacia onde se licencia en 1931. Vid: AIOP Expedientes Académicos; AHUS, Expedientes personales. Cid Galante, Rosa María, "As primeiras ourensás ante o reto da educación universitaria", Revista Minius, nº 11 e 12.

INÉS LUDEÑA


Naceu en Xixón en 1835 e morreu en Ourense o 30 de setembro de 1894. Chegou a Ourense co seu marido Manuel Malingre Parmantier nos anos 60 do século XIX e que foi quen montou a primeira fundición que houbo en Ourense. A fundición tivo varios emprazamentos antes de chegar ao Couto, onde estaba situada cando se pechou a finais dos anos 70 do século XX. Este matrimonio tivo cinco fillos: Casimiro, que casou cunha sobriña do Cardenal Quiroga (non tivo fillos), Mª Teresa ( solteira), Carmen (Casada con José Freijanes e nai de Xullo Freijanes Malingre, pediatra ourensán en Ourense casado con Paz Parada que a tes no blog), Antonio Malingre ( que casou dúas veces, a primeira vez sen fillos e a segunda xa vello, tivo dous fillos dos que descenden uns mozos que teñen unha xestoría na avenida de Portugal) e por último Manuel, que herdou a fundición xunto co seu irmán Antonio. Manuel casou con Augusta Lamas- Carvajal Sánchez filla de Valentín Lamas Carvajal que naceu en Ourense e morreu o tres de maio de 1951. Foi nai de 8 fillos , o máis pequeno Arturo, que co seu irmán Manuel, herdou a fundición do seu pai, aínda que por problemas familiares foise a vivir a Vigo nos anos 40 do século XX, quedando o seu irmán á fronte da fundición, aínda que non fose o único propietario da mesma, xa que Arturo comproulle ao seu tío Antonio o seu parte. Nota: Esta información procede de Ana Malingre que é tataraneta de Inés Ludeña e que está realizando unha investigación sobre a familia que proximamente sairá publicada. Eu agradézolle moito a súa colaboración neste blog para aportar información fideligna sobre Inés Ludeña e a familia Malingre. A foto tamén ma proporcionou Ana Malingre.

14 septiembre 2010

TRINIDAD PÉREZ Y PÉREZ

Naceu en Ourense en 1907 e era filla dun funcionario militar. Sabemos dela que se matricula na Facultade de Farmacia en 1923 e que se licencia posteriormente. Non temos constancia de que realizara os estudos de bacharelato no Instituto Provincial. Vid: AHUS, Expedientes personales. Cid Galante, Rosa María, "As primeiras ourensás ante o reto da educación universitaria", Revista Minius, nº 11 e 12.

04 septiembre 2010

MERCEDES CANEDA DE ASTRAY

Mestra de Ourense con enderezo no nº 21, hoxe 17, da rúa da Paz de Ourense, no que ten ubicado un colexio moi coñecido dende os anos vinte ata entrados os sesenta do século pasado, o colexio “de la Profe”, alcume polo que era coñecida na sociedade ourensá, A súa lembranza tan só se pode seguir a partires do libro do ourensano, José Eduardo Valenzuela Ulloa, “Ai Ourense, Ourense”, e dalgún artigo de Xosé Luis Méndez Ferrín no “Faro de Vigo” de hai algúns anos ámbolos dous alumnos do citado colexio, xuntamente con fillos de coñecidas familias ourensás de entón, Temes, Encinas, Serantes, García Boente, Madriñán, Peña e mesmo os de Faustino Santalices, o gaiteiro de Bande. Un novidoso plano de ensino, pra algúns revolucionario, plano de estudios, anárquico pero moi eficaz sistema de leccións, aulas e profesores. Dona Mercedes, unha muller moi grosa, recibía e despedía cun bico na fronte ou na meixela a cada alumno: “una exhuberante camilla en generosa estancia, casi sin aulas, y alrededor maestras y alumnos sin asignación de pupitre y mesa, sin delantal ni uniforme y a todos por su nombre de pila, iniciándose la faena colegial en forma de tertulia, coloquio o charla distendida en la que se iban incardinando, con naturalidad, los más variados aspectos de la lección del día, narración de historias, dictado de deliciosos cuentos, ambiente más casero que docente”. Méndez Ferrín, que a chama, trabucado, Mercedes de Gracia, conta que no había máis tratamento que o “tuteo” e nunca se recibían castigos corporais, e que o seu método estaría inspirado no proxecto pedagóxico krausista, adoptado pola ILE, a Institución de Libre Enseñanza. Durante a guerra foi obxecto de calumnias, polo seu talante liberal, que case a levan á ruína por quedar sen alumnos. Casou cun funcionario de facenda da familia dos Astray, co que tivo un fillo, Pepín, tamén funcionario de facenda en Madrid anos despois. Morreu esquecida e cega.